Hinimok ako ng
Kamiseta
Pantalon
Bestida
Panyo at
Medyas na samahan sila sa kanilang
Pananahimik.
Hindi sila palaging ganito.
Dumaan sila sa iba't ibang ingay at pagsubok:
Tiniis ng kamiseta ang pambubuyo ng
Alikabok at pawis.
Narinig ng pantalon ang
Tuya ng talsik-putik.
Tinanggap ng bestida ang
Palatak ng tumapon na sarsa.
Sinipsip ng panyo ang
Hinaing ng hatsing.
Nilusong ng medyas ang
Himutok ng tubig-baha.
Matapos ang lahat ng ito,
Tinanggap naman ng
Kamiseta
Pantalon
Bestida
Panyo at
Medyas ang
Pang-uusig ng bula ng sabon,
Talak ng lagaslas ng tubig at
Sumbat ng sikat ng araw.
Nagpasya akong samahan sila sa kanilang
Pananahimik.
Ipinaglapat ko ang magkabilang manggas ng
Kamiseta. Gayundin ang kuwelyo at laylayan.
Ipinagsalikop ang kaliwa at kanang bahagi ng
Pantalon.
Itiniklop ang
Bestida.
Ipinagdikit ang apat na sulok ng
Panyo.
Ibinilot ang magkakapares na
Medyas.
Matapos ang pag-iimis,
Isang salansan ang ilalagak ko sa
Aparador.
Doon, sasamahan ko sila sa kanilang
Pananahimik.
Tuesday, March 22, 2011
Tuesday, March 8, 2011
Balát
Isinilang tayong ang tanging suot ay ang ating mga balát.
Habang kuyóm ang ilang mabababaw
Malalalabong mga guhit sa ating palad.
Matapos hilamusan ng liwanag at yakapin ng hangin,
Ibinulalas sa uhâ ang mga pangambang masusugatan
Sa daraanang buhay.
Ang paglapat ng talampakan sa lupa ay hudyat.
Ihahakbang ang mabuway pang mga binti
Kaya’t mauunang magagasgas ang mga tuhod.
Susunod na matitinik ang mga paa.
Sapagkat madawag ang tutugpaing daan.
Hindi ligtas ang ating mga siko.
Itutukod sa lupa kapag said na ang pag-asa.
Titining ang mga araw at gabi sa ating kamay
Hindi mababanlawan kahit hugasan nang ilang ulit.
Iuukit ang mga guhit sa ating noo.
Mga agam-agam na naipon ng panahon.
Magkakapilat ang ating mga dibdib.
Mga bakas at lapnos ng tumulong mga luha.
May panahong huhubarin ang balat na
Naghihiwalay sa atin sa sanlibutan.
At ito'y mahuhulog sa ating paanan.
At lilingunin natin ang naiwan
Habang pumapaimbulog patungo sa liwanag,
Ang naiwan,
Isang balumbon ng sugat.
Hilom.
Pilat.
Habang kuyóm ang ilang mabababaw
Malalalabong mga guhit sa ating palad.
Matapos hilamusan ng liwanag at yakapin ng hangin,
Ibinulalas sa uhâ ang mga pangambang masusugatan
Sa daraanang buhay.
Ang paglapat ng talampakan sa lupa ay hudyat.
Ihahakbang ang mabuway pang mga binti
Kaya’t mauunang magagasgas ang mga tuhod.
Susunod na matitinik ang mga paa.
Sapagkat madawag ang tutugpaing daan.
Hindi ligtas ang ating mga siko.
Itutukod sa lupa kapag said na ang pag-asa.
Titining ang mga araw at gabi sa ating kamay
Hindi mababanlawan kahit hugasan nang ilang ulit.
Iuukit ang mga guhit sa ating noo.
Mga agam-agam na naipon ng panahon.
Magkakapilat ang ating mga dibdib.
Mga bakas at lapnos ng tumulong mga luha.
May panahong huhubarin ang balat na
Naghihiwalay sa atin sa sanlibutan.
At ito'y mahuhulog sa ating paanan.
At lilingunin natin ang naiwan
Habang pumapaimbulog patungo sa liwanag,
Ang naiwan,
Isang balumbon ng sugat.
Hilom.
Pilat.
Subscribe to:
Posts (Atom)