Umaga sa MRT

Patatagin mo ang túhod.
Dala'y ikipkip sa púsod.
Humanda na sa pagsúgod.
Heto na'ng higanteng úod.

Ang Tunay na Siga

Hari ng kalye si Lito.
Panghasiwas niya’y tubò.
Kagyat namang mapapakò,
Pagkat misis may pamalò.

Torpe

Alaala kitang lagì,
Nalangó sa iyong yumì.
Lámang, tuwing maglilimì,
Tapang ko ay nalilikì.

Bago Umulan

Dilìm at hangi’y may bantâ,
Kidlat sa langit, humiwâ.
Kaya’t payong ay ihandâ,
Ng sa ulan, di mabasâ.

Tatlong Tanaga

I. Taghibas
Dagat ay sáyang lilis,
Binting ubod ng kinis.
Buhanging sakdal pino,
Sígay, tila mga kuko.


II. Panginginain
Dahilig na ang araw,
Tumunog ang batingaw.
Hayan ang mga paslit,
Mga bakaý kinukulit.

III. Pagkukukot ng Kuko
Walang usli sa gilid,
Sa akiý nalilingid.
Lalo’t hangiý umihip.
Ginagapi ang inip

Tikatik

Ngumingiti ang mga amarillo sa tuhod ng daan.

Marahil ay nakikiliti sa masuyong halik ng ambon.

Sa kabilang gilid ay pinipilit sahurin ng acacia

Ang papulo-pulong haplos ng anggi sa kanyang mga bisig.

Sa tuwing tikatik ang ulan, kumakaway-kaway ang mga damo

Tila nagdaraos ng isang sagradong ritwal.

Mayroong payak na halinang inaalok ang panahong gaya nito

Kung kailan hinahaplos ng langit ang nakakunot na noo ng lupa.

Kung kailan kinukumutan ng ulap ang sidhi ng damdamin ng araw.

Kung kailan dinadalisay ng mahinhing hangin ang haraya ng makata.

Dali ka, itiklop mo ang iyong payong.

Hayaang pumatak ang tikatik sa iyong mukha.

Lalagos sa iyong balat, titigib sa iyong damdamin

at magpapaapaw ng pag-asa.

Dali na, huwag sayangin ang pagkakataong tighawin

ang pagod at uhaw ng napapagal ding kaluluwa.

Maiintindihan ko

Tatlong kahon ng iyong sarili ang nakahanay malapit sa tarangkahan.
Naghihintay ng pahinanteng magbibitbit sa kung saang lupalop ka patungo.

Nadudurog ang puso ko sa tuwing igagala ang paningin sa espasyong nilikha ng iyong paglisan.
Kanina, nagpaalam kang hindi inilalapat ang mata sa aking titig.

Sabi mo- mag-ingat ako, kakain sa oras, at matutulog ng maaga.
Sabi ko- ikaw rin, wag mong pababayaan ang iyong sarili.

Matapos ang lahat ng ito, idinampi ang labi sa aking noo at pinisil ang aking palad.
Hilam na sa luha ang aking mga mata, habang tinatanaw ko ang iyong paghakbang.

Huwag kang mabahala, anuman o sinuman ang dahilan ng iyong paglayo.
Maiintindihan ng isip ko.
Sana, pati ng puso ko.