Ang Mapuyat sa Koreanovela

Pagsuyo’t saranghe, sa aki’y tumakas.
Sapagkat naglaho, ópa kong matikas.
Sa huni ng oras, pantasya’y napilas.
Kapag di bumangon ay sisante bukas.


Malalim ang mata’t sa tulog ay takam.
Pagkat di mapuknat sa programang hiram.
Bawat kabanata’y aking inaasam.
Kahit hanyongseyo ang tangi kong alam.


Kapos na sa oras, wala ng paligo.
Sa budbod ng tawas, wag sanang mamaho.
Kung mag amoy-kimchi, mabuting lumayo
Sa kaupisina’t sa tao’y magtago.


Habang lakad-takbong baybay ko ang daan,
Mga kasalubong, anong dahilan
At nagtatawanan? Blusa’y tiningnan –
Singkit napadilat! Bukas ang harapan.

Misis Sari-sari

Ang payo mo’y araw mainam simulan,
Kung nag-aagaha’t may laman ang tiyan.
Tinda mo ay saging, monay na nilamnan.
Kulang ko sa takda, nito nawa’y punan.

Kung ika’y abalang pulbusan ang mukha,
At pinapupula, nakausling tuka.
Siyang naatasan, bayad ay magtala,
Galíng sa pagk’wenta, lubhang mahahasa.

Ng aking basahin, tinda mong magasin,
Dito ko nalaman pormula ng asin.
Kislap ng bituin, nabigyan ng pansin,
At gawi ng langgam, kay sinop at sinsin.

Sa harap ng pintong laging nakanganga,
Kapwa guro’y hanap, mga pampaganda.
Klase’y magpupugay, babating masaya,
Mga panauhi’y tiyak maestima.

Aralin mong bigay, bilang sa daliri.
Sikap namang taglay, walang pasubali.
Sa maiksing kumot, di payag mabali,
Kahit magmistulang tinda’y sari-sari.

Pangingibang-bayan

Sa langit ko'y ulap laging nakahimpíl,
Hapo't lumbay, sa puso ko'y pumipisíl.
Milyang dagat yaring agwat, laya'y sikíl.
Kahirapa'y labis-labis itong singíl.

Umaga sa MRT

Patatagin mo ang túhod.
Dala'y ikipkip sa púsod.
Humanda na sa pagsúgod.
Heto na'ng higanteng úod.

Ang Tunay na Siga

Hari ng kalye si Lito.
Panghasiwas niya’y tubò.
Kagyat namang mapapakò,
Pagkat misis may pamalò.

Torpe

Alaala kitang lagì,
Nalangó sa iyong yumì.
Lámang, tuwing maglilimì,
Tapang ko ay nalilikì.

Bago Umulan

Dilìm at hangi’y may bantâ,
Kidlat sa langit, humiwâ.
Kaya’t payong ay ihandâ,
Ng sa ulan, di mabasâ.