Monologue sa Jeepney

Hindi ako kumportable sa pagko- "code-switching". Ngunit sinubukan ko it ng mabasa ko ang isang tula ni Rolando Tinio na pinamagatang sa "Sa Poetry".


May tuktuk, may rickshaw, subway at bus silá.
But us, merong jeepney, so unique talagá.
May decoration na, banging sound system pa.
This jeep is so patok, playing Lady Gaga.

I’m tapping my fingers, beat ng Paparazzi.
Pero annoyed ako, this mama beside me,
He is making siksik, drama niya’y sleepy.
Then, iyong hands niya, landed on my left knee.

OMG! I’m so shocked, hindi nakahumá.
Dapat ba’ng sumigaw or push ko na lang s’ya?
Malayo pa ang school, pero di bale na.
Manong sa tabi lang, I hate Lady Gaga!

Miron

Isang pagkilala sa mga miron ng Quirino Grandstand Hostage Crisis. Mabuhay ang mga miron!
(Image taken from cbsnews.com)

Di madaling mag-usyoso’t maging miron
Sa palabas na may sanglang mga buhay.
Mamang pulis na ang gusto ay mag-aksyon.
Bihag niya’y halos iwan na ng malay.

Pagkat dapat na maagap itong miron.
Kaya’t Grandstand, sa usyoso’y agad umapaw.
Naunahan pa ang pulis sa pagtugon.
Handang-handa na mag-abang buong araw.

Kung camera’y umiiikot, itong miron
Laging handa sa pagkaway at pagngiti.
Hindi naman yata bawal ang lumingon
Sa coverage at kumaway ng kaunti.

Matiyaga kung maghintay itong miron,
Abutin ma’y siyam-siyam. Sa pagtitig
Ay patuloy anupaman ang panahon:
Araw, ulan, o paa man ay mamitig.

Liksi’t bilis ay puhunan din ng miron.
Hostage-taker, nagpaulan, nagpaputok.
Dahil utol nitong parak ay kinaon.
Mga miron, sa aspalto ay dumukdok.

Mahirap ngang mag-usyoso’t maging miron
Sa palabas na hindi mo maiiwan.
Maliban kung balang-ligaw ay bumaon,
Itong miron ay ospital ang hantungan.

Ang Mapuyat sa Koreanovela

Pagsuyo’t saranghe, sa aki’y tumakas.
Sapagkat naglaho, ópa kong matikas.
Sa huni ng oras, pantasya’y napilas.
Kapag di bumangon ay sisante bukas.


Malalim ang mata’t sa tulog ay takam.
Pagkat di mapuknat sa programang hiram.
Bawat kabanata’y aking inaasam.
Kahit hanyongseyo ang tangi kong alam.


Kapos na sa oras, wala ng paligo.
Sa budbod ng tawas, wag sanang mamaho.
Kung mag amoy-kimchi, mabuting lumayo
Sa kaupisina’t sa tao’y magtago.


Habang lakad-takbong baybay ko ang daan,
Mga kasalubong, anong dahilan
At nagtatawanan? Blusa’y tiningnan –
Singkit napadilat! Bukas ang harapan.

Misis Sari-sari

Ang payo mo’y araw mainam simulan,
Kung nag-aagaha’t may laman ang tiyan.
Tinda mo ay saging, monay na nilamnan.
Kulang ko sa takda, nito nawa’y punan.

Kung ika’y abalang pulbusan ang mukha,
At pinapupula, nakausling tuka.
Siyang naatasan, bayad ay magtala,
Galíng sa pagk’wenta, lubhang mahahasa.

Ng aking basahin, tinda mong magasin,
Dito ko nalaman pormula ng asin.
Kislap ng bituin, nabigyan ng pansin,
At gawi ng langgam, kay sinop at sinsin.

Sa harap ng pintong laging nakanganga,
Kapwa guro’y hanap, mga pampaganda.
Klase’y magpupugay, babating masaya,
Mga panauhi’y tiyak maestima.

Aralin mong bigay, bilang sa daliri.
Sikap namang taglay, walang pasubali.
Sa maiksing kumot, di payag mabali,
Kahit magmistulang tinda’y sari-sari.

Pangingibang-bayan

Sa langit ko'y ulap laging nakahimpíl,
Hapo't lumbay, sa puso ko'y pumipisíl.
Milyang dagat yaring agwat, laya'y sikíl.
Kahirapa'y labis-labis itong singíl.

Umaga sa MRT

Patatagin mo ang túhod.
Dala'y ikipkip sa púsod.
Humanda na sa pagsúgod.
Heto na'ng higanteng úod.

Ang Tunay na Siga

Hari ng kalye si Lito.
Panghasiwas niya’y tubò.
Kagyat namang mapapakò,
Pagkat misis may pamalò.