Pagdalaw sa Mamburao

Kamakalawa lang ay pupungas-pungas ka nang pagbuksan mo ako ng pinto.
Hindi ka ginising ng tilaok ng manok, kundi ng mga naghihikab kong katok.

Batid mo ang layo ng aking nilakbay.
Kaya’t matapos kong banlawan ang alat sa aking balat,
Pinahilig mo ako sa iyong balikat habang hinihintay na mag-inat ang araw.

Sa pagyakap sa iyo ng liwanag,
Masuyong halik ng hangin ang gumising sa akin.
Maaliwalas ang iyong langit, nakangiti.
Nangangako nang maalab na init hanggang sa pagtatakipsilim.

Pinarinig mo sa akin ang paanyaya ng mga alon.
Kaya't tinalunton ko ang daan papunta sa pampang.
Nakipagsayaw ako sa mga nanunudyo mong alon.

Nang mahapo'y namahinga sa lilim,
Habang isinusulat ang mga agam-agam sa buhangin.
Mga agam-agam na agad mo ring hinipan, pinawi.

Ganito lumipas ang dalawang maghapon.
Hanggang sumapit ang dapithapon ng aking paglisan.
Sinubukan mo akong pigilan―
Niyakap ng mga bundok ang gilid ng daan patungo sa pantalan,
Nilambungan mo nang makapal na ulap ang langit.

Ngunit napagtanto mong hindi na ako magpapapigil.
Kaya't dalawang bahaghari ang iyong pinitas, ipinalamuti sa aking leeg.
Kasabay ang pangakong hihintayin mo ang susunod kong pagdalaw