Tatlong Tanaga

I. Taghibas
Dagat ay sáyang lilis,
Binting ubod ng kinis.
Buhanging sakdal pino,
Sígay, tila mga kuko.


II. Panginginain
Dahilig na ang araw,
Tumunog ang batingaw.
Hayan ang mga paslit,
Mga bakaý kinukulit.

III. Pagkukukot ng Kuko
Walang usli sa gilid,
Sa akiý nalilingid.
Lalo’t hangiý umihip.
Ginagapi ang inip

Tikatik

Ngumingiti ang mga amarillo sa tuhod ng daan.

Marahil ay nakikiliti sa masuyong halik ng ambon.

Sa kabilang gilid ay pinipilit sahurin ng acacia

Ang papulo-pulong haplos ng anggi sa kanyang mga bisig.

Sa tuwing tikatik ang ulan, kumakaway-kaway ang mga damo

Tila nagdaraos ng isang sagradong ritwal.

Mayroong payak na halinang inaalok ang panahong gaya nito

Kung kailan hinahaplos ng langit ang nakakunot na noo ng lupa.

Kung kailan kinukumutan ng ulap ang sidhi ng damdamin ng araw.

Kung kailan dinadalisay ng mahinhing hangin ang haraya ng makata.

Dali ka, itiklop mo ang iyong payong.

Hayaang pumatak ang tikatik sa iyong mukha.

Lalagos sa iyong balat, titigib sa iyong damdamin

at magpapaapaw ng pag-asa.

Dali na, huwag sayangin ang pagkakataong tighawin

ang pagod at uhaw ng napapagal ding kaluluwa.

Maiintindihan ko

Tatlong kahon ng iyong sarili ang nakahanay malapit sa tarangkahan.
Naghihintay ng pahinanteng magbibitbit sa kung saang lupalop ka patungo.

Nadudurog ang puso ko sa tuwing igagala ang paningin sa espasyong nilikha ng iyong paglisan.
Kanina, nagpaalam kang hindi inilalapat ang mata sa aking titig.

Sabi mo- mag-ingat ako, kakain sa oras, at matutulog ng maaga.
Sabi ko- ikaw rin, wag mong pababayaan ang iyong sarili.

Matapos ang lahat ng ito, idinampi ang labi sa aking noo at pinisil ang aking palad.
Hilam na sa luha ang aking mga mata, habang tinatanaw ko ang iyong paghakbang.

Huwag kang mabahala, anuman o sinuman ang dahilan ng iyong paglayo.
Maiintindihan ng isip ko.
Sana, pati ng puso ko.

Isang Awit kay Maningning*

Bahagya lamang humalik ang iyong mga paa sa lupa.
Dahil bukod sa patiyad mong paglakad,
Agad kang lumipad, sumama sa langay ng mga ibon.

Pumailanlang kang nakadipa ang mga kamay.
Pinaglagos ang hangin sa iyong buhok.

Ako, at maraming iba pa; namumulot ng iyong mga naiwang bakas.
Mga gumulong na butil ng luha at mga napilas na talulot at kataga.

Marahil ay lubha kang nabighani sa tinig ng mga ada.
O nadurog ng labis ang iyong puso ng mapadaan sa tahimik na ilog.
O ninais na tumuklas, malapit sa makislap na tala,
Ng iba pang mundong doo’y imiinog.

Mula dito, tanaw ko ang iyong mga ngiti.
Mula dito, tanaw ko ang kislap ng iyong mukha.
Mula dito, tanaw ko ang iyong pagsang-ayon.

Maningning, ang lahat ng ito’y nauunawaan ko.
Dahit sa isang sining sumisikdo ang ating mga puso.


*Maningning Miclat b: April 15, 1972 d. Sept. 29, 2000

Sumbat

Pandalas ang kurap ng aking mga mata.
Paano’y hindi ko matagalan ang talim ng iyong titig.

Habang sinasalag ko ang unday ng iyong mga sulyap,
Pinipiyapis naman ang aking puso sa tuwing pakakawalan ang malalalim na buntong-hininga.

May nginig ang kibot ng iyong mga labi.
Wari’y pinipilit supilin ang mga sumbat na dito’y nakapinid.

Nais ko sanang gagapin ang iyong palad.
Ilapit ito sa aking labi at umusal ng paumanhin, ngunit nangamba ako.

Sa halip, ibinaling ang paningin sa paligid.
Sa labas, nagsimulang pumatak ang luha ng mga bituin.

Nagpulasang tila mga daga ang mga ayaw mabasa.
Sa gabing mabigat ang lambong ng hangin, ang hamog ay mapait sa lasa.

Sa pagitan natin, espasyong milya-milya.
At sorbetes na natunaw na.

Tatlumpung Tag-araw

Nagsisilid ako ng silahis sa sulok ng aking puso sa tuwing tag-araw.
Kung kailan mainam mag-ipon ng
Pira-pirasong sinag at reta-retasong init.

Sa tuwing tag-araw,
Kung kailan ang araw ay abala ---
… sa pagbibilad ng tinilad na isda
… sa pagtitig sa nakabilad na hita
… sa pagtatahip ng palay sa ipa
… sa pagsalat sa kumakapak na lupa.

Bubuksan ko ang aking sisidlang may takip.
Sapagkat ngayon, makulimlim ang aking langit.

Bella Luna

A frothy cup sits beside a lonely spoon.
Fingers drumming against the oak table

Outside, the moon is bursting on its seams.
Outside, the leaves are dancing under white lights.
Outside, people’s faces are as pale as a filmy ghost.

While the roofs are dripping in dewy languor,
I will stand under the moon’s milky stupor.

Let every drop seethe under every inch of my skin.

Outside.

Then, I shall fall asleep.
Sleep – drenched.
Dripping…
Drenched.