Balát

Isinilang tayong ang tanging suot ay ang ating mga balát.
Habang kuyóm ang ilang mabababaw
Malalalabong mga guhit sa ating palad.

Matapos hilamusan ng liwanag at yakapin ng hangin,
Ibinulalas sa uhâ ang mga pangambang masusugatan
Sa daraanang buhay.



Ang paglapat ng talampakan sa lupa ay hudyat.

Ihahakbang ang mabuway pang mga binti
Kaya’t mauunang magagasgas ang mga tuhod.

Susunod na matitinik ang mga paa.
Sapagkat madawag ang tutugpaing daan.

Hindi ligtas ang ating mga siko.
Itutukod sa lupa kapag said na ang pag-asa.

Titining ang mga araw at gabi sa ating kamay
Hindi mababanlawan kahit hugasan nang ilang ulit.

Iuukit ang mga guhit sa ating noo.
Mga agam-agam na naipon ng panahon.

Magkakapilat ang ating mga dibdib.
Mga bakas at lapnos ng tumulong mga luha.



May panahong huhubarin ang balat na
Naghihiwalay sa atin sa sanlibutan.
At ito'y mahuhulog sa ating paanan.

At lilingunin natin ang naiwan
Habang pumapaimbulog patungo sa liwanag,

Ang naiwan,
Isang balumbon ng sugat.
Hilom.
Pilat.

Ang Manghuhula

(Isang tulang tuluyan)

Kahanay niya ang iba pang mga manghuhula at mga tinder ng halamang-gamot at pampareglasa tapat ng simbahan. Sa lahat ng naroon, siya lang ang hindi nag-aalok ng hula na parang nagtitinda ng isda, kaya’t sa kanya ako lumapit. Bahagya pa siyang umismid nang maupo ako sa bangkitong nasa harapan ng kanyang mesa. “Magpapahula po.”ang sabi ko. “May iba pa ba akong inaalok?”, singhal niya.

Tikhim lang ang naisagot ko sa masungit na manghuhula. Inutusan niya akong hatiin sa tatlo ang salansan ng lumang baraha matapos balasahin. Padaskol niya akong tinanong kung ano ang gusto kong malaman. Bago ako nakasagot ay ibinida niya kung gaano kagaling ang kanyang baraha. Siya raw ay mamamatay sa panganganak ayon sa baraha, kaya’t nagpasiya siyang tumandang nag-iisa.

Bigla akong tumayo. Iniabot ko sa kanya ang isandaang-piso, dali-daling lumayo at iniwang nakanganga ang gitlang-gitlang manghuhula.

Ngipin

Nagbanta ang sunod-sunod na kulog.
Gutom na naman ang langit.

Maya-maya ay nagsimula nang bumaon
Ang mga ngipin ng ulan sa lupa.
Naunang nilapa ang mga walang pananggalang.
Marahas na nginuya ang kanilang mga ulo
At isinunod na nginata ang mga katawan.

May ilang inilaban ang kanilang payong
Sa bagsik ng ulan.
Ngunit sila ay hinipan ng hangin
At binaligtad ang mga payong.

May ibang sinubukang takasan ang mga ngipin ng ulan.
Sila’y sumilong at nagsiksikan sa nabububungang espasyo.
Ngunit sila’y inamoy nang anggi at dinilaan ng tubig-baha.
At sa huli ay nilulon ng buo ang mga katawan.

Habang kumakapal ang moog ng sasakyan sa lansangan
Tabi-tabi kaming mga bihag.
Nakahanay sa loob ng dyipni.
Nakatali ang mga kamay nang mas mataas sa ulo.
Nginangatngat ng inip ang mga paa.

Monologue sa Jeepney

Hindi ako kumportable sa pagko- "code-switching". Ngunit sinubukan ko it ng mabasa ko ang isang tula ni Rolando Tinio na pinamagatang sa "Sa Poetry".


May tuktuk, may rickshaw, subway at bus silá.
But us, merong jeepney, so unique talagá.
May decoration na, banging sound system pa.
This jeep is so patok, playing Lady Gaga.

I’m tapping my fingers, beat ng Paparazzi.
Pero annoyed ako, this mama beside me,
He is making siksik, drama niya’y sleepy.
Then, iyong hands niya, landed on my left knee.

OMG! I’m so shocked, hindi nakahumá.
Dapat ba’ng sumigaw or push ko na lang s’ya?
Malayo pa ang school, pero di bale na.
Manong sa tabi lang, I hate Lady Gaga!

Miron

Isang pagkilala sa mga miron ng Quirino Grandstand Hostage Crisis. Mabuhay ang mga miron!
(Image taken from cbsnews.com)

Di madaling mag-usyoso’t maging miron
Sa palabas na may sanglang mga buhay.
Mamang pulis na ang gusto ay mag-aksyon.
Bihag niya’y halos iwan na ng malay.

Pagkat dapat na maagap itong miron.
Kaya’t Grandstand, sa usyoso’y agad umapaw.
Naunahan pa ang pulis sa pagtugon.
Handang-handa na mag-abang buong araw.

Kung camera’y umiiikot, itong miron
Laging handa sa pagkaway at pagngiti.
Hindi naman yata bawal ang lumingon
Sa coverage at kumaway ng kaunti.

Matiyaga kung maghintay itong miron,
Abutin ma’y siyam-siyam. Sa pagtitig
Ay patuloy anupaman ang panahon:
Araw, ulan, o paa man ay mamitig.

Liksi’t bilis ay puhunan din ng miron.
Hostage-taker, nagpaulan, nagpaputok.
Dahil utol nitong parak ay kinaon.
Mga miron, sa aspalto ay dumukdok.

Mahirap ngang mag-usyoso’t maging miron
Sa palabas na hindi mo maiiwan.
Maliban kung balang-ligaw ay bumaon,
Itong miron ay ospital ang hantungan.

Ang Mapuyat sa Koreanovela

Pagsuyo’t saranghe, sa aki’y tumakas.
Sapagkat naglaho, ópa kong matikas.
Sa huni ng oras, pantasya’y napilas.
Kapag di bumangon ay sisante bukas.


Malalim ang mata’t sa tulog ay takam.
Pagkat di mapuknat sa programang hiram.
Bawat kabanata’y aking inaasam.
Kahit hanyongseyo ang tangi kong alam.


Kapos na sa oras, wala ng paligo.
Sa budbod ng tawas, wag sanang mamaho.
Kung mag amoy-kimchi, mabuting lumayo
Sa kaupisina’t sa tao’y magtago.


Habang lakad-takbong baybay ko ang daan,
Mga kasalubong, anong dahilan
At nagtatawanan? Blusa’y tiningnan –
Singkit napadilat! Bukas ang harapan.

Misis Sari-sari

Ang payo mo’y araw mainam simulan,
Kung nag-aagaha’t may laman ang tiyan.
Tinda mo ay saging, monay na nilamnan.
Kulang ko sa takda, nito nawa’y punan.

Kung ika’y abalang pulbusan ang mukha,
At pinapupula, nakausling tuka.
Siyang naatasan, bayad ay magtala,
Galíng sa pagk’wenta, lubhang mahahasa.

Ng aking basahin, tinda mong magasin,
Dito ko nalaman pormula ng asin.
Kislap ng bituin, nabigyan ng pansin,
At gawi ng langgam, kay sinop at sinsin.

Sa harap ng pintong laging nakanganga,
Kapwa guro’y hanap, mga pampaganda.
Klase’y magpupugay, babating masaya,
Mga panauhi’y tiyak maestima.

Aralin mong bigay, bilang sa daliri.
Sikap namang taglay, walang pasubali.
Sa maiksing kumot, di payag mabali,
Kahit magmistulang tinda’y sari-sari.