Isang Awit kay Maningning*

Bahagya lamang humalik ang iyong mga paa sa lupa.
Dahil bukod sa patiyad mong paglakad,
Agad kang lumipad, sumama sa langay ng mga ibon.

Pumailanlang kang nakadipa ang mga kamay.
Pinaglagos ang hangin sa iyong buhok.

Ako, at maraming iba pa; namumulot ng iyong mga naiwang bakas.
Mga gumulong na butil ng luha at mga napilas na talulot at kataga.

Marahil ay lubha kang nabighani sa tinig ng mga ada.
O nadurog ng labis ang iyong puso ng mapadaan sa tahimik na ilog.
O ninais na tumuklas, malapit sa makislap na tala,
Ng iba pang mundong doo’y imiinog.

Mula dito, tanaw ko ang iyong mga ngiti.
Mula dito, tanaw ko ang kislap ng iyong mukha.
Mula dito, tanaw ko ang iyong pagsang-ayon.

Maningning, ang lahat ng ito’y nauunawaan ko.
Dahit sa isang sining sumisikdo ang ating mga puso.


*Maningning Miclat b: April 15, 1972 d. Sept. 29, 2000

Sumbat

Pandalas ang kurap ng aking mga mata.
Paano’y hindi ko matagalan ang talim ng iyong titig.

Habang sinasalag ko ang unday ng iyong mga sulyap,
Pinipiyapis naman ang aking puso sa tuwing pakakawalan ang malalalim na buntong-hininga.

May nginig ang kibot ng iyong mga labi.
Wari’y pinipilit supilin ang mga sumbat na dito’y nakapinid.

Nais ko sanang gagapin ang iyong palad.
Ilapit ito sa aking labi at umusal ng paumanhin, ngunit nangamba ako.

Sa halip, ibinaling ang paningin sa paligid.
Sa labas, nagsimulang pumatak ang luha ng mga bituin.

Nagpulasang tila mga daga ang mga ayaw mabasa.
Sa gabing mabigat ang lambong ng hangin, ang hamog ay mapait sa lasa.

Sa pagitan natin, espasyong milya-milya.
At sorbetes na natunaw na.

Tatlumpung Tag-araw

Nagsisilid ako ng silahis sa sulok ng aking puso sa tuwing tag-araw.
Kung kailan mainam mag-ipon ng
Pira-pirasong sinag at reta-retasong init.

Sa tuwing tag-araw,
Kung kailan ang araw ay abala ---
… sa pagbibilad ng tinilad na isda
… sa pagtitig sa nakabilad na hita
… sa pagtatahip ng palay sa ipa
… sa pagsalat sa kumakapak na lupa.

Bubuksan ko ang aking sisidlang may takip.
Sapagkat ngayon, makulimlim ang aking langit.

Bella Luna

A frothy cup sits beside a lonely spoon.
Fingers drumming against the oak table

Outside, the moon is bursting on its seams.
Outside, the leaves are dancing under white lights.
Outside, people’s faces are as pale as a filmy ghost.

While the roofs are dripping in dewy languor,
I will stand under the moon’s milky stupor.

Let every drop seethe under every inch of my skin.

Outside.

Then, I shall fall asleep.
Sleep – drenched.
Dripping…
Drenched.

Hungkag

Gumising ako nitong umaga na hungkag pa rin ang pakiramdam.
Simula pa kagabi.
Sa sinehan, sa huling palabas ng araw.
Ginambala ako ng kakaibang damdamin.
Habang kinukumutan ng espasyo at lamig -
Lamig na sumisigid hanggang puso.
Tila namamawis na baso ng nagyeyelong inumin.

Kailan ba ang huling pagkakataon na may gumagap sa aking palad?
Kailan ba huling humilig ang aking ulo sa kung kaninong balikat?
Kailan ba may huling bumulong sa akin ng pangako’t pagmamahal?

Ginalugad ko ang aking isipan sa mga ganitong pakiramdam.
Ngunit wala akong makapa.

Kailangan ko na lamang sigurong masanay.

Marami pang darating na mga hungkag na umaga.

Soliloquy ni Eba

Sinlabo ng maunos na gabi ang aking isipan.
Paano’y samut saring isipín ang dito’y nagsasalimbayan.
Anupa’t sa dibdib, humihiyaw ang piping tinig,
Sanlaksang damdamin naman ang sa lalamuna’y nakabikig.

Sa mga balikat na ito, napiling ipapasan,
Ang sákit at sigwang masinsin ang salansan.
Pagal ang gulugod at nakayupyop ang dibdib.
Tigmak ng hapis ang pisngi, ang mata sa luha, ay tigib.

Nagsimula ang lahat sa isang maling pasya.
Na siyang sinamantala upang isilang ang malisya.
Pagbaón ng ngipin sa bungang ipinagbawal
Doon bumungad ang ahas na pakiwal-kiwal.

Pagkakasala’y ibinunton sa gumagapang na tukso
Napaglalangan lamang ‘pagkat ang ahas ay tusô.
Ang katotohanan - ako ay bahagi ng pagkakasala
Pagsisisi ay huli na, at simula na ng pagdurusa

Ω

Sentimyento ng Makata

Malaon ko nang isinantabi ang paghabi ng tula.
Tila isang dalagang naglihi sa ‘di akmang panahon.
Inililihim ang pangangasim habang nasa gunita naman ang manibalang na manggang kasinglutong ng umaga.

Makailang-ulit ko nang tinanggihan ang rahuyo ng mga taludtod.
Tila isang aleng abala sa paghalo at pagsalat ng pitsa
Habang binabaltak ng musmos pang anak ang laylayan ng kanyang saya.

Sapagkat ang panghuhuli ng taludtod ay pag-usal ng dasal - panalanging bumubukal sa kaibuturan ng kaluluwa.
Habang ang iba’y paroo’t parito sa paghabol sa kani-kanilang layunin.
Ang makata ay yuyukod at magbibigay-pugay sa kanyang musa.

Punô ng tula at talinghaga ang buhay.
Masdan mo at may mga taludtod na mababasa sa noo ng ginoong
namamasada ng dyipni at may tulang nalalaglag sa lupa sa tuwing luluha ang kalangitan.

Minsan, sa gitna ng pagtipa sa makina o habang nakatanaw sa bintana ng umuusad na tren,
May isa o dalawang taludtod na magkakahugis sa isipan -
Na mabilis ding maglalaho at matutunaw sa kanipisan ng hangin.

Susubukan ko itong habulin, ngunit madalas na ako’y bigo at ang mga kataga ay nakakaalpas.
Palibhasa ay aagawin ng kalansing at kuliling ang aking pansin.
O tatapikin ng katabi ang aking balikat ‘pagkat narito na ang huling istasyon.

Salamat, may pagkakataong tulad ng ngayon .
Kung kailan ang tula ay aagos na parang tubig.At ang makata, sa utos ng kanyang sining, ay magpapaanod sa daluyong at hihinga ng malalim.